Wat je geeft hoor je terug te krijgen toch? Geven en nemen. Ik ben zelf iemand die ontzettend betrokken is en veel bezig is met en voor anderen. Niet altijd zichtbaar, maar in mijn hoofd ben ik bij iedereen om mij heen enorm betrokken. Als ik om je geef en je in mijn hart sluit dan doe ik veel voor je. Sowieso heb ik een beetje last van het riddersyndroom. Ik wil voor iedereen klaar staan en iedereen die hulp nodig heeft goedbedoelde hulp geven. Helaas heeft dit ook een keerzijde, teleurstelling in mensen en mezelf voorbijlopen.

Teleurgesteld in mensen

Ik denk dat ik weer beland ben in een nieuwe fase ofzo. Ik heb eigenlijk een periode waarin ik heel erg teleurgesteld ben in diverse mensen. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Mensen die je jaren kent, waar je betrokken bij bent geweest, voor klaar gestaan hebt, dingen gedeeld hebt en waar vervolgens weinig van terug komt of je nooit meer iets van hoort.

Of mensen die opeens negatief over je praten? WHAT WHY? Waar is het respect gebleven en het fatsoen? Leugens rare praatjes terwijl je lief en leed gedeeld hebt en er ook heel veel positieve punten zijn. Teleurgesteld!

Twijfelen aan jezelf

Mensen die je opeens dood zwijgen? Why, omdat iemand dit wil? Zomaar? Omdat je iets vreselijks hebt gedaan? Wat kan er nou zo vreselijk zijn dat je iemand doodzwijgt voor de rest van je leven? Je gaat haast twijfelen aan jezelf, het moet niet gekker worden.

Iedereen is een mens, iedereen maakt fouten en iedereen kan iets onhandigs zeggen of doen. Door het rare gedrag van anderen kan ik enorm aan mezelf twijfelen. Ik ben ook goed in streng zijn voor mezelf. Iets lulligs simpels kan ik opeens heel groot maken en boos of teleurgesteld zijn in mezelf. Belachelijk, dit geweld mag ik mezelf echt niet aan doen!

Waar verdien ik het aan?

Mensen beseffen zich soms niet hoe kwetsbaar en gevoelig ik ben. Dat ik uren, dagen, weken van een bepaald incident kan wakker liggen. Dat ik enorm verdrietig kan zijn van hoe mensen (niet) met me omgaan. Dat het me raakt en pijn doet.

Dat ik me kapot analyseer over mijn aandeel in iets en wat ik anders had kunnen doen? En believe me ik kan echt in de spiegel kijken en bedenken wat ik zelf niet goed of handig heb gedaan. Maar waarom als ik dit wel kan? Waarom doen zo weinig anderen dit niet ook? Waarom praten we niet en vergeven we niet en houden we vast aan alle positieve dingen? Waarom alles vergeten, door een incident of door een verandering?

Actie reactie

Actie reactie, iedereen heeft een aandeel. Het doet er niet toe wie er begon of hoe het gebeurde? Het gaat erom wat je ermee doet en wilt? Vaak waren er emoties in het spel en daar wordt niemand beter of scherper van. De vraag is of je achteraf allemaal in staat bent om naar jezelf te kijken en hand in eigen boezem te steken? Sorry te zeggen voor hetgeen jij hebt gedaan? En laten we alsjeblieft de zaken even relativeren.

Iedereen handelt uit de beste bedoelingen, met een bepaalde beredenering die voor hem of haar logisch was op dat moment in the state of mind waar iemand in zat. We zijn allemaal mensen die fouten maken toch? We hebben allemaal de beste intenties en laten we ook vooral even niet vergeten wat iemand allemaal voor je heeft gedaan.

Je gelijk halen?

Wat is the point van je punt maken en je gelijk krijgen? Kansloos en onhandig! Ik denk dat het belangrijk is dat mensen hun gevoel kunnen delen en uitleggen en dat hier begrip en ruimte voor is. Dit zodat je vanuit daar weer verder kan of niet. Je hart luchten lucht zo op. Mensen willen zich begrepen en gehoord voelen, althans ik vind dit toch vaak wel prettig. Want hallo ik ben niet gek en hallo er was actie reactie en hallo achteraf valt het best mee! Even de emotie eraf halen.

Waarom raakt het me zo? En dan?

Na het analyseren van alles komt dus de vraag ”waar verdien ik dit aan” en vervolgens denk ik me suf over ”waarom raakt dit me zo”. Super stom, maar mensen zeggen dan altijd ze zijn het niet waard, je bent beter af zonder ze. Ik denk hier de laatste tijd veel over na, want verdorie ik heb er last van, het raakt me. Was het maar zo simpel, ”ze zijn het niet waard”! Ik weet ook en besef me ook dat die anderen oprecht waarschijnlijk ook denken en vinden dat ze gelijk hebben of hun punt klopt. Gek hoe je opeens op compleet andere levels aan het denken en communiceren bent. Interpraties, emoties, gedachten en meningen.

Geven en nemen?

Ik denk dat een probleem zit in het feit dat ik zo oprecht betrokken ben bij mensen, mijn hart openzet en zoveel voor ze doe en geef. Wanneer je je hart openzet kan deze ook harder geraakt worden. en toch verwacht je een bepaalde interesse, betrokkenheid en hulp terug. Geven en nemen right?

Maar mensen zijn druk met zichzelf, zou ik ook eens moeten doen. Beter voor mezelf zorgen, jammer voor anderen. Zij bellen mij ook niet, dus ik hoef me niet druk te maken en schuldig te voelen als ik hen ook niet bel. Maar hoe laat je dit dan los?

Toch is en blijft het een teleurstelling? Waarom laten mensen je vallen? Waarom hoor je niks? Ben je niet belangrijk genoeg? Niet de moeite waard? Pijnlijk hoor als je er zo in gaat zitten.

Mijn tijd en energie steeds beperkter en kostbaarder

Door mijn spierziekte ben ik sowieso beperkter in mijn energie en kunnen. Dit zorgt ervoor dat ik nu heel kritisch moet gaan kijken waar en in wie ik nog mijn kostbare energie wil stoppen. En hee wat leuk, dit mag ik zelf kiezen en bepalen! Hoe ik vroeger met alles en iedereen bezig was kan niet meer. Mijn lijf kan dit niet meer en mijn geest eigenlijk ook niet. Verleden tijd! Ik moet gaan filteren.

Laugh when you can,
Apologize when you should,
And let go of what you can’t change!

Mijn plan van aanpak:

  • Weg negativiteit: Ik heb besloten DONE te zijn met de haters en negativiteit. Dit wil ik gewoon niet meer in mijn leven en verdien ik niet. Bye bye! Het is jammer en teleurstellend, maar waarom de haters haters zijn en denken zoals ze wilen denken en waarom de negativiteit er is doet er niet meer toe. Denk lekker hoe je wil denken! Ik hoef dingen niet meer te willen begrijpen en ik hoef het niet meer aan te horen. Heerlijk zelf de keus maken.
  • Niet te streng: Het is wat het is en dat moet ik accepteren. Uren hersenkraken en verdrietig zijn en aan mezelf twijfelen en mezelf geweld aan doen over ‘mijn fouten’. Nee dat gaan we niet meer doen!
  • Geven en nemen: Ik ben een mooi lief persoon met een groot hart en ga kijken naar de wederkerigheid. Wie is er ook voor mij en wie verdienen mijn goedheid, mijn vriendschap, mijn hulp en mijn steun?
  • Energie: Van wie krijg ik nog energie? Met wie vind ik het echt leuk om af te spreken? Geen zin is geen zin, klaar basta! Ik loop er op leeg en dat kan ik gewoon niet meer gebruiken. Ik moet filteren. De hoeveelheid vrienden en kennissen die ik had zijn er gewoon teveel voor in mijn nieuwe leven.
  • Vaker nee zeggen: Ik ga alleen helpen wanneer ik iemand wil helpen en het ook prima vind wanneer hier niks tegenover staat en ik niks terug verwacht. Of omdat ik het doe omdat ik het wil en ik er energie van krijg. Vaker nadenken voordat ik zomaar weer in de hulprol vlieg en ja zeg. Ik ben veel te enthousiast! Take it easy Lin.
  • Acceptatie: Iedereen is druk met zichzelf en dat is ok. Dit zegt niks over mij.
  • Verwateren: En alles wat een beetje verwaterd, het is ok, het mag!

Zo lief dagboek dat was het weer voor vandaag ;).